Przygotować ostatni lot i zwinąć namiot.
Leci do nas Jowisz.
To bez sensu.
Kto to?
Sygnatura Jowisz 2. Statek Robinsonów.
Jowisz 2, odbiór?
Jowisz 2, zgłoś się.
Co wy wyprawiacie?
Już blisko. Widzisz coś?
Nie.
Jeszcze nie.
I co dalej?
Znajdziemy to miejsce, położymy tam Stracha, oddalimy się...
i zaczekamy, aż pioruny go uleczą?
No chyba.
Robot nie podał dokładnych instrukcji.
Jest.
Już dobrze. Jesteś w domu.
A przynajmniej tak myślę.
Może to rodzaj szpitala.
Co z nim?
Zostały mu dwa światła.
Pomożemy ci.
Co jest?
Jeszcze na to za wcześnie.
To chyba nasza burza.
Niedobrze.
Zostało kilka minut.
Strach nie wytrzyma do rana.
Musimy iść teraz.
- Zdążymy wrócić? - Nie, ale zdążymy tam dotrzeć.
Będziesz tu bezpieczny.
Zaczekaj, aż ktoś cię zabierze.
Ja też idę.
Musisz zostać. Masz ważną misję.
- Przy kokpicie? - Na Alfa Centauri.
Tylko ty wiesz, co tu się wydarzyło.
Popełniłem błędy,
ale ty możesz im powiedzieć, że chciałem je naprawić.
Komu?
Moim synom.
I mojej żonie.
Zrobisz to dla mnie?
Wierzę w ciebie.
Ale nie w to, że za mną nie pójdziesz.
Nie! Zaraz!
Ben!
Nie!
Więc to tutaj?
Dobrze.
Musi być inny sposób!
- Ben! - Już dobrze, Will.
- Ben. - Już dobrze.
Dziękuję...
że przypomniałeś mi, kim byłem.
Następnym razem...
może...
wszystko będzie inaczej.
Mayday!
Tu Will Robinson. Czy ktoś mnie słyszy?
Mayday!
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Szybciej, Penny.
No dalej.
Powinnyście być pod nadzorem.
Przepraszam, my...
Muszę przeszukać wózek.
Tylko przenosimy nasze rzeczy.
Na nowego Jowisza, do naszych nowych opiekunów.
Jest nam strasznie ciężko.
Czy to zbrodnia?
Czytałem raport o waszych rodzicach.
Możecie iść.
Przesadziłam?
Porty dokujące 27-43...
To tutaj, Penny.
- No dobra. - Zwolnij.
- Cześć. - Cześć.
- Jakieś problemy? - Nie.
Wasze zamówienie.
Co byśmy bez was zrobili?
Bylibyście głodni.
Will dzwonił?
Jeszcze nie.
Zmykajcie, zanim was zobaczą.
Macie musztardę?
- To smakuje jak tofu. - Bo to jest tofu.
Przygotować porty dokujące 44-60 na przyjęcie Jowiszy.
To ostatnia fala.
Jeśli Will nie wróci przed resztą kolonistów,
jak długo Hastings na niego zaczeka?
Spieszę się, jak mogę,
ale włamujemy się do pilnie strzeżonego miejsca.
Próbuj dalej.
Co zrobimy, gdy dotrzemy do robota?
Upewnimy się, że jest po naszej stronie.
Czy robot już wie, jak dotrzeć stąd do kolonii?
To jak szukanie igły w stogu siana.
Znalazł ją.
Wykrył sygnał jednego z naszych Jowiszy.
Jest słaby, ale może pochodzić tylko z jednego miejsca.
Z Alfa Centauri.
Gdy dotrą ostatnie statki,
będziemy mogli ruszyć.
Mamy transmisję z planety.
Lecą do nas dwa statki.
O wilku mowa.
- Co to za statki? - Jeden to Jowisz.
A drugi?
- Nieznany. - Śmiałek, odbiór?
Mówi Victor Dhar z pokładu Jowisza 2.
Zostaliśmy zaatakowani.
Straciliśmy resztę Jowiszy.
Ścigają nas roboty. Zakłócają łączność.
- Kiedy tu będą? - Za dziesięć minut.
A statek, który ich ściga?
Przy obecnej prędkości jakieś 18 minut po nich.
Mamo!
Halo, Will?
Jestem z Victorem.
- Nadchodzą. Całe mnóstwo. - On żyje.
I ktoś go ściga.
Proszę się czegoś złapać.
- Otwieram szczelinę. - Will Robinson nie wrócił.
Nie, ale jest tu już 98% kolonistów.
Nie poświęcę ich dla niego.
Słyszysz mnie, Will?
To dźwięk uruchamiania silnika obcych.
Hastings chce stąd odlecieć.
Nie przebiję tego sufitu na czas.
- Jest inna droga. - Jaka?
Drzwi.
Zabierz nas na Alfa Centauri.
Will Robinson.
Nie powinien go pamiętać.
- Myślałem, że nie żyjesz. - Nie ty jeden.
Miłych snów.
Zabierz nas na Alfa Centauri.
Will Robinson.
Zabierz nas na Alfa Centauri.
Will Robinson.
Użyj kontrolera i zabierz nas tam.
Zniszczy go pan.
Will Robinson.
Niezła z nas drużyna.
Maureen...
Już dobrze. Mamy cię.
Nie...
Spóźniliśmy się?
Nie wiem.
Słyszysz mnie?
W porządku. Nic mu nie jest.
Już dobrze.
Jowisz 2 dokuje w stacji 61. Służby proszone na miejsce.
Will wrócił.
Próbowałam go powstrzymać.
Tak? Bo my też.
Dobra, kolego.
Pomoże mi ktoś?
Will.
Jesteś cały.
A gdzie Adler?
Zginął od błyskawicy.
W porządku?
Czekał na ciebie.
Udało nam się.
Odnieśliśmy Stracha na czas, ale coś się stało i teraz nas ścigają.
Maureen.
John.
Nie możemy tu zostać.
Udało nam się uciec tylko dlatego,
że nie chodzi im o nas.
Chcą silnik.
Może najwyższy czas go wykorzystać.
Zabierz nas na Alfa Centauri.
Nie.
To nowe słowo.
- Chyba je lubi. - Niebezpieczeństwo.
Lot miałby być niebezpieczny?
Na jak długo otworzy się przejście, gdy aktywujemy silnik?
Nie wiem.
Dość, by roboty poleciały za nami?
Nie możemy doprowadzić ich do kolonii.
- Musimy się ich pozbyć. - Jak?
Wpuścimy je tu.
- ...w maszynowni. - Można?
- Dokończysz to? - Tak.
Oto nasza przynęta.
Niech wszyscy opuszczą korytarze.
Lepiej nie wchodzić im w drogę.
Skupią się na silniku i przyjdą prosto do niego.
A gdy tu wejdą...
- Zgnieciemy je jak puszkę. - Właśnie.
Informacja dla załogi.
Dziesięć minut do kontaktu z obcymi.
Pospieszcie się.
Co jest?
Adler zginął, próbując ocalić Stracha,
a my co?
Chcemy zniszczyć sto Strachów.
Sto takich jak on.
On jest tylko jeden.
Jest wyjątkowy.
Może Strach też taki był.
Nie wiemy, co się z nim stało, gdy odlecieliście.
Może być wśród atakujących.
Nie powinniśmy tego robić.
Musimy się bronić.
Osiem minut do kontaktu.
Mamy niewiele czasu, więc ktoś musi obserwować kamery.
Chcę wiedzieć, gdy roboty będą 500 metrów stąd.
Ja się tym zajmę.
- Angela musi tu zostać. - Świetnie.
- Idziemy, Will! - Chodź, robocie.
Jesteśmy na miejscu.
- Skończyliście? - Nie.
- Robię, co mogę. - Zajmę je czymś. Pomóż mi, Judy.
Minuta do kontaktu.
Potrzebuję więcej czasu.
Wyjmij z kieszeni metalowe rzeczy,
bo pole elektromagnetyczne je zgniecie.
Byłby z ciebie dumny.
Minął ponad rok, odkąd zaginęliśmy.
Może na Alfa Centauri są też nasze nazwiska.
No to może zrobimy im niespodziankę?
Uwaga, awaria kamer.
O nie. Co się stało?
Pewnie zakłócają obraz.
To nie fair.
Mów do mnie, Penny. Jak blisko są?
Oddzwonię.
No pięknie.
Idziemy!
Mamy 72% mocy, ale to za mało.
A kiedy ostatnio mieliśmy dość czasu?
Nie miały pobiec za nami?
Pobiegną.
Drzwi. Szybko.
Czujniki ruchu padły.
Czy komputer nie powinien powiedzieć nam o uszkodzeniach?
Komputerze, co zepsuły roboty?
Drzwi grodziowe G22 uszkodzone.
Drzwi grodziowe G23 uszkodzone.
- Drzwi... - Mamo.
Roboty są za G24, uciekajcie.
Dzięki, Penny. Ile mamy mocy?
Ledwo 80%.
Musi wystarczyć.
Skąd będziemy wiedzieć, że są tu wszystkie?
Ktoś musi zostać przy drzwiach.
Jasne. Świetny pomysł, Don.
Wszyscy na zewnątrz.
No już!
No dalej.
Biegnij!
- Don? - Jeszcze nie.
Czekaj.
Teraz!
Nie zgniotło ich?
Mieliśmy tylko 83% mocy.
Chyba nikt się nie obrazi, jeśli pójdę naokoło.
Mój Boże.
Teraz wymienimy przewody,
zwiększymy moc...
i je zniszczymy.
Ile to potrwa?
Do końca dnia.
Muszę zmienić dystrybucję prądu na mostku.
Wracajcie do pracy.
Powinieneś mieć dostęp do sieci 3 i 4.
Nie mam.
Próbuj dalej.
Wielokrotny kontakt w obszarze 0-4-0-1-9-0-2-5-0-3-0-0.
Lecą do nas setki statków.
- Setki? - Skąd lecą?
- Z okolicznych planet. - Kiedy tu będą?
Przy obecnej prędkości za dwie godziny.
Do tej pory nie uporamy się nawet z tymi, które tu są.
Skoro nie możemy z nimi odlecieć,
- to może wysadźmy tę część statku? - Jest zbyt ważna.
A mamy więcej tych magnetycznych dysków?
- Generatorów. - Nie.
To jak wytworzymy pole?
Jedna z planet ma atmosferę.
Namagnetyzujemy kadłub w jonosferze.
Nie ma na to czasu.
Mamo.
- Co to? - Silnik pasuje do każdego statku.
To maksymalna liczba osób,
która może oddychać w Jowiszu.
Doceniam twoją pomoc, ale jak wybierzemy te 97 osób?
I to za niska liczba. Masz błąd w obliczeniach.
Na pokładzie Śmiałka jest 97 dzieci.
Dzieci potrzebują 50% więcej tlenu. Wszystko się zgadza.
- Chyba nie chcesz... - Nie. To żadne rozwiązanie.
To jedyne rozwiązanie.
Nie.
Hastings powiedział nam, co zrobiłaś, by Will mógł polecieć.
Pierwszy raz się na tobie zawiodłam.
Gdybym wiedziała, że...
Już dobrze, mamo.
Teraz rozumiem,
że czasami...
mamy tylko niedoskonałe rozwiązania.
To było co innego.
Zrobiłam to, żebyśmy mogli być razem.
Zadbałaś o dobro swoich dzieci.
Maureen...
- Judy ma rację. - Nie.
Nie ma mowy.
Naprawdę chcesz ich zostawić?
- Ja nie polecę. Mam 19 lat. - Co? O czym ty mówisz?
Myślisz, że teraz jesteś dorosła i możesz zniszczyć tę rodzinę?
To jedyny sposób.
Nie mów do mnie, jakbym była nieracjonalna lub głupia.
Nie jesteś mamą, a to nie jest zadanie z matmy.
Zawsze mówiłaś, że musimy trzymać się razem.
Will...
Czy robot da radę podłączyć silnik do Jowisza?
Will!
Tak.
Pójdziemy pogadać z innymi.
Każda rodzina musi sama podjąć decyzję.
Mogę na słówko?
Przykro mi.
- Tak nie można. - Nie ma mowy.
Ktoś znajdzie inne rozwiązanie. Jak zawsze.
Nie mogę, John. Po prostu...
Poziom dwutlenku węgla krytyczny.
Zaleca się ewakuację Jowisza.
Jesteśmy sami.
Reszta załogi uciekła.
Mamy kilka minut, nim odkryją, że CO2 jest w normie.
Jak zwykle wybrali tylko garstkę osób, a ja się nie załapałam.
Wkułam instrukcję na pamięć.
Jeśli się teraz odłączymy, już nas nie dogonią.
Będziemy wolni.
Co ty na to?
- Nie. - Zabawne słowo.
Zwykle udaję, że go nie słyszę.
Nie, doktor Smith.
Nie chcę tego robić, ale nie mam wyboru.
Daj mi jeden dobry powód, żeby nie wystartować.
CO2 jednak w normie.
Proszę o uwagę wszystkie rodziny.
Zaczynamy wprowadzanie dzieci na pokład Jowisza.
Prosimy rodziców o doprowadzenie dzieci.
Mam sporo roboty, ale nie chciałem wyjść na gbura.
Zwykle unikam pożegnań,
ale nie wiszę wam forsy,
więc co mi szkodzi?
Do zobaczenia.
Na razie, Don.
- Don! - Co?
Chodź.
Chcę wam tyle powiedzieć, ale nie ma czasu.
Bardzo was kocham.
Trzeba przełożyć lekcję jazdy.
Nie szkodzi.
Muszę chyba nauczyć się latać.
Nie zapomnij o tym.
WYPEŁNIJ TE STRONY...
KOCHAM CIĘ, MAMA
Też cię kocham.
Bardzo cię kocham.
Mamo.
Zawsze staram się wam pomagać.
Ale dziś jest mi ciężko.
Ale zawsze próbujesz.
I to w tobie kocham.
No dobra.
Proszę.
Dzięki, Judy.
Ja nie lecę.
Musisz iść z nimi.
- Tu chodzi o dzieci, a ja nie jestem... - Tak, wiem.
Wiem.
Posłuchaj.
Jest wiele osób, którym powierzyłbym swoje życie.
Ale życie moich dzieci?
To...
inna sprawa.
Tutaj ufam tylko dwóm osobom.
Twojej matce i tobie.
- Mnie? - I będę spokojny tylko wtedy,
gdy będę miał pewność,
że opiekujesz się Penny i Willem.
Każde z tych dzieci
będzie potrzebowało kogoś, kto je wesprze.
Reszta rodziców zgodziła się na to,
żebyś została ich kapitanem.
- Kapitanem? - Cała ta nauka i wyścigi,
i wszystko, co udało ci się osiągnąć...
miały cię przygotować na ten moment.
Już...
Już czas.
Kocham cię.
Jestem z ciebie dumna.
Bardzo cię kocham.
Ostatnie wezwanie na pokład Jowisza.
Mam wygłosić jakąś przemowę?
Coś wymyślisz.
Chodźcie.
Prosimy pozostałych kolonistów o rozpoczęcie ewakuacji.
Nie zostawiłbym cię.
Wiem.
Mówiłem do Debbie.
Jesteś z nami.
Zostało pół godziny, zanim tu dotrą.
Jowisz 2 jest w doku nr 61.
Musimy go załadować.
I co dalej?
Jowisze się rozproszą, by uciec od robotów.
Chyba że są wszędzie.
Dogonię was.
No dobra, Maureen...
Głupia sprawa, ale...
nie mam dokąd pójść.
Dokąd on idzie?
Niebezpieczeństwo.
Jasne, ale co konkretnie?
Ruszył się.
Cały czas się poruszały.
Ale tak wolno, że nie zauważyliśmy.
Próbują dosięgnąć kabli zasilających.
Te przewody łączą cały kwadrant z centrum zasilania.
Jeśli je przetną, będą wolne.
Wciąż mamy zasilanie, ale kolejny przewód je uwolni.
Nie możesz tego naprawić, co?
Mogę przekierować prąd przez obwody pomocnicze.
Trzeba by tylko...
A może...
Stąd się nie uda. Trzeba tam wejść.
Nie!
Wystarczy przełożyć kable.
Do tego nie potrzeba naukowca.
Pole magnetyczne zgniecie twój kombinezon.
- Pospieszę się. - Masz góra dwie minuty.
Bardzo się pospieszę.
Czemu to robisz?
Robot mi coś powiedział.
On zna tylko pięć słów.
Wystarczyło jedno.
Rodzina.
Moja matka nie żyje,
a siostra...
mnie nienawidzi.
Nie bez powodu.
Wy jesteście dla mnie jak rodzina.
To zadziała, prawda?
Przełożę przewód...
i twoje dzieci...
będą mogły uciec.
Tak.
Więc warto spróbować.
Jak ci idzie?
Smith?
Czuję się, jakbym miała głowę wewnątrz budzika.
Nie chcę cię martwić...
ale jest więcej kabli.
Smith!
Dałam ci kilka minut więcej.
Wykorzystaj je.
Uciekaj stamtąd.
Smith!
Smith.
Znów mnie zaskoczyłaś.
Prosimy załogę o rozpoczęcie ewakuacji.
Halo, John?
Gdzie się podziewasz?
Musimy wystartować!
Nie mamy dość paliwa.
Roboty zaraz się uwolnią.
- Judy? - Tato.
Nie panikuj, ale roboty do was idą.
Startujcie.
- Co jest? - Tata mówi, że mamy startować.
Niech wszyscy zapną pasy.
Startujemy za trzy minuty.
Niebezpieczeństwo.
Nie, stój.
Nie możesz iść.
Bez ciebie nie polecimy.
Nie.
Mówię poważnie. Zostań tu.
Te dzieci na ciebie liczą.
Musisz je chronić.
Tak jak zawsze chroniłeś mnie.
Ja się tym zajmę.
Will?
Dokąd idziesz? Startujemy.
Już za późno.
Will.
Will Robinson.
Wiesz, kim jestem.
Nie musimy walczyć.
Wcale nie musi tak być.
Strach na Wróble?
Chodź, Will.
No już.
Ruszajmy, Judy.
Startujemy za 20 sekund.
Ale jestem głupi. Myślałem, że je przekonam.
Ale Strach wrócił.
Jeden mógł być wyjątkiem, ale dwa?
Może coś w tym jest.
Tato, oberwaliśmy w lewy silnik.
- Padł wam? - Nie, ale...
nie mogę przyspieszyć, a jesteśmy zbyt blisko.
Nie zdążą uciec przed robotami.
Nie martw się, Judy.
Dacie radę. Pomożemy wam.
Cokolwiek sobie przekazaliście, wchodzę w to.
Masz tu inną rodzinę.
Zabierz ich stąd.
Dbaj o statek.
Zastaniecie go w nawet lepszym stanie.
Ruszamy, gdy otworzą śluzę.
Opuszczam przegrody. Nie spowolnią ich na długo, ale...
Jak uruchomić autodestrukcję?
- Śmiałek nie ma takiej procedury. - Nie?
Kto chciałby zniszczyć własny statek?
- I nie zdążymy rozbić się o planetę. - No właśnie.
Więc rozbijemy się o to.
Odczytaj współrzędne, to zmienię kurs.
Żądanie odrzucone.
- Możliwe zderzenie. - Nie teraz.
Jak przekonać statek, że nie chcemy się rozbić?
Hastings, zgłoś się.
Czego chcesz?
- Muszę wyłączyć systemy bezpieczeństwa. - Czemu?
Stworzyliśmy je, by uniknąć uszkodzeń.
Bo muszę zniszczyć statek.
Tylko tak ochronimy nasze dzieci przed robotami.
Proszę.
Wysyłam kody dostępu.
DOSTĘP ADMINISTRACYJNY
Udało się.
Telemetria potwierdzona.
Mamo, możemy lecieć?
- Tak, ruszajcie! - Idziemy.
Robocie, zabierz nas na Alfa Centauri.
Uwaga, nastąpi zderzenie.
Nie zdążymy.
Hangar jest za daleko.
Nie chcę wam przeszkadzać, ale nie potrzebujecie ratunku?
Udało im się.
Jak ich znajdziemy?
Coś wymyślimy.
Uwaga wszyscy, mówi Judy Robinson.
Przelecieliśmy.
Cześć.
Cześć wszystkim, jestem Judy Robinson.
Wasz kapitan.
Wszyscy...
weźcie się za ręce.
No już.
Złapcie dłoń osoby obok was.
Wiem, że pewnie są brudne
i lepkie od smarków, bo wielu z was płakało...
ale to nic w porównaniu z obcymi bakteriami
i innymi rzeczami, których doświadczyliśmy.
Niektórzy z was się nie znają.
Inni to bracia i siostry.
Albo przyjaciele.
Niektórzy są wam obcy.
Ale od teraz...
nikt z nas nie jest sam.
Strach na Wróble nas ocalił.
Bez niego by się nie udało.
Wiedziałeś, że przyjdzie?
Pewnie po prostu...
miałeś nadzieję, że się zjawi?
Wiesz, co to nadzieja?
Tak, Willu Robinsonie.
Dobrze.
To nie wygląda jak Alfa Centauri.
Jest tylko jedno słońce.
A powinny być: żółte,
pomarańczowe i czerwony karzeł.
Co tu się stało?
Dokąd nas zabrałeś?
Ten sygnał musi być nadawany przez ludzi.
Ale to nie kolonia.
Więc za jakim sygnałem podążaliśmy?
Co to za Fortuna?
Fortuna to statek, który wszyscy uznali...
za zaginiony ponad 20 lat temu.
Dowodził nim Grant Kelly...
mój ojciec.
Napisy: Marta Racka